كرد : خداوندا ! نه . نمىدانم . خداوند فرمود : به واسطهء يقين ، نيكويى اخلاق ، بخشندگى ، بزرگوارى نفس و رحمت و مهربانى تو بر ديگران و بدان كه اوتاد نيز جز به واسطهء همين صفات ، در زمرهء اوتاد در نيامدند . [ فصل 30 ] اى احمد ! وجههء همّت و گردش زبانت را تنها بر يك امر ( وجه خدا ) قرار ده و بدنت را بر فروتنى عادت ده تا هرگز از من غافل و بىخبر نباشد ، زيرا هر كس از من غافل باشد ، برايم اهميّتى ندارد چگونه و در چه حالى هلاك شود . [ فصل 31 ] اى احمد ! عقلت را قبل از آن‌كه زايل شود به كار بند چون هر كس عقلش را به كار بندد از اشتباه و سركشى مصون است . به دانشى كه به تو آموخته‌ام عمل كن ، تا دانش اولين و آخرين در تو جمع شود ، چون چنين شد ، دلت را چنان به شناخت حق مُهر كنم كه در وصف نيايد و به هر طرف رو كنى برايت نشانى از هدايت قرار دهم و در جميع امور خير راهبريت كنم و به راه عارفان راهنماييت سازم و بر انجام عبادت نيرويت بخشم و آن را در دلت ، محبوب و دوست داشتنى سازم و تو را بر انجام آن يارى نمايم تا جايى كه هيچ چيز برايت دوست داشتنىتر از عبادت نباشد . [ فصل 32 ] اى احمد ! اگر مىخواهى شيرينى ايمان را دريابى ، گرسنگى را به نفست بچشان و زبانت را به سكوت انديشمندانه وادار و خوف و خشيّت را مرام مُدام خويش ساز كه اگر چنين كردى ، اميد نجات هست و گرنه نابود خواهى شد . [ فصل 33 ] اى احمد ! به عزّت و جلالم سوگند ، اولين عبادت بندگان ( يا سرآغاز و شروع آن ) و مايهء بازگشت و تقرّبشان ، چيزى جز روزه ، گرسنگى ، سكوت طولانى و كناره‌گيرى از مردم نيست و اوّل گناهى كه بنده انجام مىدهد ( يا سرآغاز گناهان ) سيرى شكم ، زبان درازى به بيهوده‌گويى ، همنشينى با مردم و همراهى با هوا و هوس آنان است .